Nie żyje Rafał „Pono” Poniedzielski, jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci warszawskiego hip-hopu. Informację o śmierci rapera potwierdził w mediach społecznościowych ZIP Skład oraz jego wieloletni muzyczny partner i przyjaciel, Wojtek Sokół. Pono zmarł 6 listopada 2025 roku, miał 49 lat. W chwili publikacji tego tekstu przyczyna jego śmierci nie została podana do wiadomości publicznej.
Pionier warszawskiego rapu
Rafał Artur Poniedzielski urodził się 16 października 1976 roku w Warszawie i dorastał na Służewcu, który stał się jednym z najważniejszych punktów na hip-hopowej mapie stolicy. Jeszcze w podstawówce chodził do jednej klasy z Pawłem „Włodim” Włodkowskim z Molesty Ewenement – ta osiedlowa znajomość przerodziła się w część historii całego gatunku.
Jego oficjalna muzyczna droga zaczęła się w 1996 roku od duetu TPWC, który stworzył z Sokołem. Rok później dołączyli do Fundacji nr 1, współtworząc ZIP Skład – formację, która wyznaczała standardy polskiego ulicznego rapu przełomu wieków. Niedługo potem, razem z Korasem i Fu, Pono współzałożył Ziperę, jedną z najważniejszych grup tamtej epoki.
W 2002 roku wydał solowy debiut „Hołd”, który dotarł na listę OLiS i przyniósł takie utwory jak „Temat zakazany” czy „Nieśmiertelna nawijka ZIP Składowa”. Kilka lat później jego współpraca z Sokołem zaowocowała albumami TPWC, w tym płytą „Teraz pieniądz w cenie”, z której pochodzi kultowy singiel „W aucie” – numer, który na dobre wprowadził warszawski duet do mainstreamu.
Pono rzadko był na pierwszym planie medialnym, ale w środowisku miał status rapera z własnym stylem: surowym, osiedlowym, jednocześnie pełnym refleksji i dystansu. Współpracował z DJ’em 600V, WWO, Hemp Gru, THS Kliką, Dixon37 i wieloma innymi, dopełniając obraz polskiego rapu lat 2000.
Rap, który „może robić cuda”
Pono nigdy nie traktował rapu wyłącznie jako sposobu na karierę. W wywiadzie dla „Dzień Dobry TVN” mówił, że dzisiejszy hip-hop to „duży przemysł, duże pieniądze, olbrzymie zasięgi”, ale przypominał, że jego pokolenie zaczynało w czasach, kiedy rap pozostawał niszowy i mocno zakorzeniony w ulicznej rzeczywistości.
Z biegiem lat coraz mocniej angażował się w działalność społeczną. W 2006 roku, wspólnie z windsurferką Zofią Klepacką, założył Fundację Hey Przygodo, której celem była pomoc uzdolnionym dzieciom z mniej uprzywilejowanych środowisk. Organizował warsztaty, na których młodzi ludzie uczyli się nie tylko rapu, ale też pracy z własnymi emocjami i doświadczeniem.
W jednym z wywiadów podkreślał, że rap to narzędzie, którym można „robić cuda” – zmieniać perspektywę, dodawać odwagi, uczyć języka, którym da się opowiedzieć własne życie. To myślenie przenosił na codzienną pracę z dzieciakami i młodzieżą, stając się dla wielu z nich nie tylko idolem z płyt, ale też realnym wychowawcą.
